ای امام شهیدمان، سید علی حسینی خامنه‌ای…

امروز آسمان ایران اشک می‌ریزد و زمین زیر پای میلیون‌ها عاشق، لرزان از فراق توست. تو رفتی، اما رفتنت نه پایان، که آغاز یک دلتنگی عظیم و یک عهد تازه بود. مثل خورشیدی که غروب کرد تا نورش در دل‌ها جاودانه شود؛ مثل حاج قاسم که خونش بذر مقاومت شد و حالا تو، با خون پاکت، درخت انقلاب را استوارتر کردی.

در این تشییع باشکوه، از تهران تا قم، از نجف و کربلا تا حرم رضوی، دستان میلیونی مردم تو را بر دوش کشیدند؛ نه فقط پیکرت، که آرمانت، صلابتت و بصیرتت را. فریاد «انتقام، انتقام» و «از خون تو بگذریم؟ هرگز!» در هوا پیچید و نشان داد که این امت، یتیم نشده است. تو ما را به راه امام خمینی(ره) و شهدای کربلا تربیت کردی؛ حالا ما زینب‌وار ایستاده‌ایم، با چشمان اشک‌بار اما قلبی استوار.

رهبر عزیزم، تو سال‌ها با تدبیر و شجاعت، کشتی انقلاب را در طوفان‌های تحریم، فتنه و تهدید هدایت کردی. از «ما می‌توانیم» گفتی تا جوانانت ماهواره به آسمان بفرستند و از «اقتدار» سخن راندی تا دشمنان در هراس بمانند. تو پدری بودی که در دلتنگی‌ها، امید می‌کاشتی؛ معلمی که بصیرت را به ارمغان آوردی و رهبری که شهادت را برایت آرزو کردیم، اما رفتنِت این‌قدر زود، هنوز در سینه‌ها بغض است.

هنوز در دلتنگی مانده‌ایم. دلتنگ آن نگاه نافذ، آن لبخند آرام و آن دستان پربرکت که بر سر ملت کشیده شد. اما می‌دانیم که تو زنده‌ای، نزد پروردگارت روزی می‌خوری و راهت ادامه دارد. در حرم رضوی، در آغوش امام رئوف، آرام بگیر؛ ما عهد می‌بندیم که راهت را با همان غیرت ایرانی-اسلامی ادامه دهیم، پرچم را محکم‌تر بگیریم و تا انتقام کامل و پیروزی نهایی، خسته نشویم.

ای یار دیرین روح‌الله! تو به آرزویت رسیدی. ما هم به تو قول می‌دهیم که این انقلاب، با رهبری خلف صالحت، تا ظهور منجی ادامه یابد.

خداوندا، این بغض‌ها را شهد صبر کن و این اشک‌ها را فدیه راهش قرار ده.

روحت شاد، راهت پررهرو، و یادت جاودان یا رهبر شهیدمان…