تفسیر بونو از مفاهیم عرفانی امام خمینی تفسیری کم نظیر است که می تواند خواننده را با برخی از ویژگی های خاص و به تعبیری نوآوری های انحصاری ادبیات عرفان نظری امام خمینی آشنا کند و تا حدودی جایگاه علمی و معنوی آثار عرفانی ایشان را نمایان سازد

پروفسور یحیی بونو، استاد دانشگاه و عضو هیات مدیره فرانسوی زبان انجمن علمی عرفان اسلامی است. پرفسور بونو، جستجوگری معنوی که در جوانی کیش مسیحی را اقناع کننده نمی یابد و به گفته خود مجموعه ای از تناقضات میان روحیه‌ی انجیل و رفتار مردم مسیحی کلیساهای مسیحی به ویژه کلیسای کاتولیک، او را از این دین دور می کند؛ مجموعه ای از آیین ها و گرایش ها، از جنبش های اجتماعی جوانان عصر خویش تا معنویت شرق همچون آیین های هند و تبت و سپس عرفان های سرخ پوستی آمریکای لاتین را مورد بررسی قرار می دهد؛ روح جستجو گر او اما هیچ یک از آن ها را مقبول نمی یابد.
آشنایی بونو با آثار رنه گنون، سنت گرای نامی، گشایشی در مسیر پژوهش های وی ایجاد می کند. کتاب های رنه گنون، پژوهشگر فرانسوی زبانی که دین اسلام را بر گزیده و پس از آن به شیخ عبدالواحد یحیی شهرت یافته بود؛ زمینه پژوهش های عمیق تر بونو را درباره دین اسلام فراهم می کند؛ تا سرانجام او در ۲۲ سالگی به اسلام مشرف شود.
پس از آن آثار هانری کوربن، شرق شناس و ایران شناس برجسته فرانسوی و نیز تعالیم یکی از شیوخ فرقه تیجانیه، طریقتی رایج در آفریقا که بنیانگذار آن خود را از ارادتمندان اهل بیت برمی شمارد؛ زمینه آن را فراهم می کند که بونو به مذهب تشیع روی آورد.
بونو که در دانشگاه رشته ادبیات عرب و مطالعات اسلامی را بر گزیده بود؛ در دوره دکتری با دو اثر عرفانی امام خمینی آشنا می شود: «شرح دعای سحر» و «مصباح الهدایه الی الخلافه و الولایه».
پیش از این، زمانی که بونو دانشجوی دانشگاه مارسی بود و امام خمینی در نوفل لوشاتو اقامت داشت، او نام امام خمینی را، شنیده بود؛ اما متأثر از فضای حاکم بر رسانه ها، او را شخصیتی کاملا سیاسی تلقی می کرد.
مطالعه این دو اثر اما، بونو را به وجد می آورد. او از این که شخصیتی سیاسی، چنین آثار بلند عرفانی ـ فلسفی نگاشته است، به حیرت می افتد.
حیرت او اما، زمانی افزون تر می شود که در می یابد؛ این دو اثر در عنفوان جوانی امام خمینی، یعنی ۲۷ و ۲۸ سالگی به رشته تحریر در آمده اند. بونو که از این پس علاقه ای ویژه به امام دارد، تصمیم می گیرد؛ رساله دکتری خود را درباره آثار ایشان بنگارد. در فرانسه اما، استادی نبود که بتواند به او یاری رساند و او به ناچار به ایران سفر می کند.
بونو در ایران به دیدار آیت الله جوادی آملی می رود و به واسطه معرفی آیت الله جوادی آملی، به محضر مرحوم استاد سید جلال آشتیانی می رسد تا او راهنمای پایان نامه دکتریش باشد. او هفت سال از محضر استاد آشتیانی بهره می برد و رساله اش را به پایان می رساند. او اینک نام یحیی علوی را برای خویش برگزیده است.
یحیی علوی، قرآن را کتابی خارق العاده و عجیب می یابد و در بخشی از برنامه های پژوهشی خود به ترجمه قرآن به زبان فرانسوی روی می آورد. او به واسطه علاقه اش به امام علی بن موسی الرضا(ع)، اکنون در شهر مشهد ساکن است و به جز فعالیت های علمی، به معرفی معارف اسلامی در کشورهای اروپایی به ویژه فرانسه مشغول است.
یحیی علوی، گرایش خود به اسلام و مذهب شیعه را حاصل یک شوک می داند؛ شوکی که باعث شد او به داشته هایش اکتفا نکند و در جستجوی گمشده اش بر آید. معنویتی عقل گرا و عقل گرایی معنوی، گمشده ای بود که او به دنبالش می گشت؛ آنچه که او، سرانجام آن را در اسلام و مذهب شیعه متجلی یافت و این گونه، دل به این آئین و مسلک سپرد.

او اکنون کلاس هایی را درباره کتاب آداب الصلوه امام خمینی(س) در دفتر انجمن علمی عرفان اسلامی برقرار کرده است که همچنان ادامه دارد.
در درس گفتارهای یحیی علوی، آشنایی او با قرآن و ماثورات وارده از اهل بیت چون صحیفه سجادیه، زیارت جامعه کبیره، دعای کمیل، دعای ندبه و احادیث وارده شده از پیامبر (ص) و امام علی(ع) و نیز آشنایی وی با فلسفه، عرفان و فقه اسلامی کاملا نمودار و مشخص است.
آن چه که در پی می آید نخستین جلسه از درس گفتارهای یحیی علوی، درباره کتاب آداب الصلوه امام خمینی(س) است که در دفتر انجمن علمی عرفان اسلامی برگزار شده است. در نخستین جلسه، علوی، ضمن بررسی مقدمه کتاب، به مفاهیمی چون حجاب اکبر، فطرت، نفس، عینیت ذات و صفات خداوند و دیگر مباحث فلسفی و عرفانی می پردازد.
منبع : سایت امام خمینی