به گزارش رصدمراغا ؛ در آخرین پنج‌شنبه سال همه آرامستان ها به‌رسم سنت دیرینه ما ایرانیان به‌عنوان «آخرین پنج‌شنبه سال» پر می‌شود از حضور ما زندگانی که به یاد رفتگانمان به منزلگاه ابدی آن‌ها که روزی هم‌منزل ما خواهد بود می رویم؛ حضور امسال نیز توأم بود با بارش رحمت الهی که همه جای آن دیار باقی را یکرنگ کرده بود .

این روزهای آخر سال بهار بی‌تاب آمدن بود و شکوفه‌های زیبا نوید آمدن بهار زیبا را می‌داد ، اما زمستان بابی رحمی تمام در آخرین روزهای بودنش عروس فصل‌ها را داغدار شکوفه‌های زندانی‌شده‌اش در زیر برف کرد .

با این اوصاف امسال در آخرین پنج‌شنبه سال دل می‌ماند که از چه خوشحال باشد ؟ از این‌که کسانی را که دوستشان داشته در کنارش ندارد ؟ یا از آمدن ناکام بهار که نیامده اسیر خشم بی‌رحم همسایه‌اش زمستان شده است ؛ و یا خوشحال باشد که عید می‌آید !!؟

راستش را بخواهید بیشتر دلگیری به سراغ آدم می‌آید ، عید با بهار و شکوفه‌های زیبایش است که عید شده است .

اما ازآنجایی‌که غم و حسرت گذشتگان خفته در زیر خروارها خاک که با نثار حمد و سوره در آخرین پنج‌شنبه سال به‌رسم حکمت الهی با کشیدن آهی و گفتن «هرچه حکمت اوست آن خواهد شد » فرومی‌نشیند ، این بی‌مهری زمستان را نیز حکمتی از جانب خالق عالمیان خواهد دانست .

از دریچه حکمت خداوند اگر بنگری سفید شدن طبیعت را نیز در این روزهای آخر سال چیزی جز رحمت الهی نمی‌توانی ببینی و این برف را برف شادی می‌بینی .

از طرفی گل‌ها و سبزه‌های روی قبور اموات روی زمستان را کم کرده است ؛ چه رسم جالبی است این پنج‌شنبه آخر سال مردم قبل از همه به دیدار گذشتگانشان می‌روند نمی‌دانم این رسم ایرانی چه ارتباطی با کلام بزرگان دین دارد که تأکیددارند وقتی بهار را دیدید از روز حشر یاد کنید .

آخرین پنج شنبه سال، دلت برای مادرت تنگ می‌شود، برای پدرت ، برای فرزندت ؟! حق‌داری دل‌تنگ باشی! حق‌داری دل‌تنگی‌ات را با اشکی از چهره فروبنشانی و  خودت را به قدرت وصف‌نشدنی رؤیا بسپاری و به یاد همه خاطراتت با اویی که امسال عید در کنارت نیست، لبخند بزن.

به یاد گذشتگانمان و به یاد روز محشر که همه‌ی انسان‌ها بدون استثنا آن را تجربه خواهند کرد به آرامستان ها برویم ؛ به یاد چشم انتظارانمان…

یادشان بخیر. یاد همه آن‌هایی که دیروز بودند و امروز نه، همه آن‌هایی که پارسال رخت و لباس عید خریدند و امسال نه، هم آن‌هایی که لحظه تحویل سال صورتشان را بوسیدیم و عید زمان را تبریک گفتیم و امسال تنها با خواندن فاتحه‌ای یادشان می‌کنیم.

در این فرصت باقی‌مانده از آخرین پنج‌شنبه سال به سراغ رفتگانمان برویم ، به سراغ کسانی که روزی بودند و نمی‌توانستیم نبودنشان را تحمل‌کنیم ، کسانی که نمی‌توانیم چشم انتظاریشان را ببینیم و صدایشان را بشنویم ، کسانی که امیدوار به فاتحه‌ای از سوی بستگانشان هستند .

– نویسنده : جعفر قهرمان