یادداشت مدیر مسئول پایگاه خبری رصدمراغا ؛

در روزگاری که دشمن، مرزها را جابه‌جا کرده و جنگ را به کوچه و کلاس و ذهن جوان ایرانی آورده، آدمی به قامت هادی امیدی کم پیدا می‌شود.

هادی، آن کسی بود که نفهمید «تک‌بعدی» یعنی چه او جهاد را فقط در رزم‌آزمایی نمی‌دید، روشنگری را فقط در سخنرانی خلاصه نمی‌کرد، و خدمت را هم فقط در دستگیری از نیازمند معنا نمی‌کرد.

او همهٔ اینها را یکجا داشت؛ نه برای دیده شدن، که چون فهمیده بود این میدان، میدانِ «همه‌جانبه» است.

حضور داشت. هر جا که بوی سنگر می‌آمد، چه سنگر علم، چه سنگر محرومیت، چه سنگر رسانه، چه صف‌های بسیج، هادی آنجا بود. بدون ادعا، بدون فاصله، با آن خوش‌برخوردی‌ای که آدم را از جنس خودش می‌کرد.

شهید امیدی، از آن دسته بود که صحنه را درست می‌خواند. می‌فهمید امروز دشمن با چه ابزاری حمله کرده؛ پس نه عقب می‌ماند، نه یک‌بعدی عمل می‌کند. هم کلاس سواد رسانه‌ای می‌گذاشت، هم پای کار محله بود، هم در تریبون تبیین می‌کرد.

زندگی‌اش کوتاه بود، اما آدم را یاد این می‌انداخت که می‌شود هم مسلط به مبانی بود، هم جهادگرِ خستگی‌ناپذیر، هم با مردم بود، هم ولایت‌مدار.

حالا که کشور درگیر نبردِ آشکار با آمریکا و رژیم صهیونیستی است، نقشِ آدم‌هایی مثل هادی پررنگ‌تر می‌شود. آدم‌هایی که نه می‌گذارند جهاد فراموش شود، نه تبیین تعطیل شود، نه محروم کسی تنها بماند.

هادی امیدی، یک جوانِ ترازِ انقلاب اسلامی بود؛ ترازی که در آن، علم، عمل، مجاهدت و عشق به ولایت از هم جدا نیستند.