به گزارش رصد مراغا ؛ شیخ اوحد الدین بن حسین اوحدی مراغه ای از شاعران معروف قرن هفتم و هشتم هجری  ، و از عرفای مشهور زمان خودش است.ولادت اوحدالدین حدودا در سال ۶۷۳ ه.ق اتفاق افتاده است.

سخن اوحدی شیرین و لطیف است و باید پذیرفت که در بین شاعران ، وی از شاعران زبردست و توانا است .

قصاید وی ، همگی در وعظ و تحقیق و ذکر حقایق هخلاقی و عرفانی هستند .

غزل ها و ترجیعاتش دربر دارنده معانی غنایی و عشقی و حاوی نکات عرفانی بسیار هستند و در عین حال ، در مرتبه بلندی از روانی و گرمی و تاثیر کلام قرار دارند.

اوحدی در آثارش نیازهای زمان خود را شرح داده است. شعرهای وی علاوه بر موضوع‌های عرفانی، گرایش شاعر را نیز به مسایل اجتماعی و تربیتی می‌نمایاند.

اوحدی بیش از هر شاعر دیگری به این گونه مسایل توجّه ویژه داشته است. پاره ‌یی از غزل‌های اوحدی در دیوان‌حافظ وارد شده است. ملک‌الشّعرای ‌بهار چنین عقیده دارد که اوحدی‌مراغی در شیوه‌ی غزل‌سرایی کمتر از حافظ نیست.

آثار اوحدی عبارتند از :

۱٫دیوان که شامل غزل ها ، قصاید ، ترکیبات ،  ترجیعات و رباعیات وی می شود و بیش از هشت هزار بیت دارد.

۲٫ده نامه که به آن منطق العشّاق هم گفته می شود.

۳٫جام جم که منظومه ای است در پنج هزار بیت بر وزن و روش حدیقه سنایی و به تقلید و استقبال از آن .

در زیر به مناسبت شب یلدا غزلی با عنوان شب یلدا از این شاعر توانمند مراغه ای را میاوریم

شب هجرانت ای دلبر، شب یلداست پنداری

رخت نوروز و دیدار تو عید ماست پنداری

قدم بالای چون سرو تو خم کردست و این مشکل

که بالای تو گر گوید: نکردم، راست پنداری

دمی نزدیک مهجوران نیایی هیچ و ننشینی

طریق دلنوازی از جهان برخاست پنداری

دلت سختست و مژگان تیر، در کار من مسکین

بدان نسبت که مژگان خار و دل برجاست پنداری

خطا زلفت کند، آخر دلم را در گنه آری

جنایت خود کنی و آنگاه جرم از ماست پنداری

ز هجر عنبر زلف و فراق درد دندانت

دو چشم اوحدی هر شب یکی دریاست پنداری

دیوان اشعار اوحدی مراغه ای ، غزل شماره ۷۹۲