به گزارش رصدمراغا ؛ حجت الاسلام حسین کریمی در گفت گو با خبرنگار رصد مراغا با اشاره به دوران امامت دهمین پیشوای شیعیان گفت: ایشان در سن شش سالگی به امامت رسیدند و ۳۳ سال امامت شیعیان را بر عهده داشتند .

وی افزود : به دلیل فشار دستگاه حکومتی امام به سختی می توانست با مردم در ارتباط باشد اما با وجود مشکلات توانستند برای نشر احکام اسلام، شناساندن مکتب و مذهب جعفری و تربیت شاگردان و اصحاب تلاش و کوشش فراوانی انجام بدهند.

استاد حوزه علمیه مراغه خاطرنشان کرد : حکومت عباسی، امام هادی(ع) را سال ها در محله عسگر در شهر سامرا زیر نظر گرفت تا بدین شکل مانع از فعالیت های آن بزرگوار در هدایت و رهبری مردم شود، بر این پایه ایشان به همراه فرزند خویش امام حسن عسگری(ع) به «عسگریین» مشهور شدند، زیرا خلیفه های عباسی آن والامقامان را از ۲۳۳ هجری قمری در این مکان زندانی کردند.

وی با اشاره به شهادت و محل دفن امام علی النقی (ع) نیز یادآور شد : سرانجام امام علی النقی(ع) در سوم رجب ۲۵۴ هجری قمری به دستور متوکل عباسی به شهادت رسیدند و پیکر پاک ایشان در شهر سامرا و در همان خانه ای که در آن ۲۰ سال زندانی بود، به خاک سپرده شد.

حجت الاسلام کریمی در ادامه با ذکر روایتی از امام هادی (ع) گفت : امام علی النقی(ع) در روایتی دنیا را به بازاری تشبیه کرده و می فرمایند : دنیا بازاری است که عده ای در آن سود می کنند و عده ای هم دچار ضرر می شوند ۱٫

وی افزود : به تعبیر امام هادی (ع) عده ای از مردم با تجارت در دنیا برای آخرت خود توشه و پاداش جمع می کنند و سود کارشان را خواهند دید و عده هم فقط به فکر چند روز این دنیا هستند و قطعاً این افراد در آخرت ضرر خواهند کرد.

این استاد حوزه ادامه داد : دنیا به‌مثابه رحم مادر برای کودک است که زندگی در آن کوتاه و مشقت‌بار است و انسان باید برای دنیای بعدی خودش را رشد دهد .

وی با اشاره به اینکه در قرآن نیز آیات زیادی درباره دنیا آمده است تصریح کرد : در آیات قرآن نیز آیاتی هستند که اشاره می‌کنند انسان در این دنیا در حال معامله است ؛ عده‌ای ایمان و کفر را معامله می‌کنند و عده‌ای هم با دادن دنیا آخرت را به دست می‌آورند۲ .

۱ – امام هادی : الدنیا سوق ربح فیها قوم و خسر فیها آخرون . تحف العقول ص۴۸۳

۲- اولئک الذین الشتروا الضلاله بالهدی بقره ۱۶  /

اولئک الذین اشتروا الحیوه الدنیا بالآخره بقره ۸۶

ان الذین اشتروا الکفر بالایمان آل عمران ۱۷۷